Waar naar toe
Tijdens de laatste jaren op Ruigoord begon de zoektocht naar een alternatief. Een aantal mensen van Ruigoord wilde een vervolg, weer zo'n sfeer, die mogelijkheden, die vrijheid, die gemeenschap. In eerste instantie zo dicht mogelijk in/bij Amsterdam. Tijdens de door André georganiseerde fietstochten werden de mogelijke plekken verkend. Maar het vinden van een nieuwe plek in de buurt van Amsterdam ging niet lukken. En toen kwam Almere in zicht. 

Het project kreeg hiermee eindelijk een echte kans.

 Ecudorp (ecologisch cultureel dorp)

Met behulp van het dioc (Delfts Interfacultair Onderzoekscentrum) werden er vele plannen en schetsen gemaakt en workshops gehouden. Woningbouwvereniging het Oosten die al bij de uithuisplaatsing van de bewoners van Ruigoord betrokken was, zette zich ook voor dit project in.Vallen en opstaan, moeilijke tijden zonder veel energie, adviseurs of toch maar weer niet, onduidelijkheid over wie er wil gaan wonen maar ook onvergetelijke ervaringen zoals heerlijke picknicks bij de groene kathedraal, weekenden op de plek zelf, prachtige mandala's, schommels in het bos en elfenbankjes. En leuke mensen die je anders nooit ontmoet zou hebben...

De plannen vorderen langzaam maar gestaag. De steun van de Almeerse wethouder die gelooft in dit project is zeer belangrijk geweest. En de kracht en doorzettingsvermogen van Petra Grutzner die het project al die jaren levend heeft gehouden.

Een definitieve naam is er nog niet, net zo min als het definitieve ontwerp, de definitieve bewonersgroep, het definitieve kostenplaatje, het definitieve casco etc. Maar daarin schuilt ook wel de charme van het project. Ecudorp zal nooit af zijn...Gelukkig maar de rest van Nederland is al af genoeg.

Al bezig zijnd met dit project hoorden we van de Buitenkans. In het kader van "gluren bij de buren" gingen we daar eens kijken op een open dag. Het werd een typisch geval van "life is what happens to you while you busy making other plans...

Of we /één van ons ooit in Ecudorp gaat wonen of werken? Je weet het maar nooit....